Wat wil ik echt?
De vraag waarop zo moeilijk een eerlijk antwoord te vinden is.
We vullen lijstjes in, wat geeft me energie, wat kost me energie,
we doen testjes, lezen boeken, zoeken signalen.
Maar aan het einde van al die trucjes zijn we vaak nog niet veel wijzer.
Hoe kom je er nou écht achter wat jij wilt, van binnenuit?
Als kind leer je af om te willen
Zodra je als kind roept “ik wil… ik wil…”, krijg je vaak te horen:
“Kindjes die vragen, worden overgeslagen.”
En dus leer je al vroeg dat het veiliger is om niets te willen.
Je houdt je mond, past je aan en leert dat wensen of dromen iets is om voor jezelf te houden.
Zo groeien we op tot volwassenen die het moeilijk vinden om te voelen wat ze écht willen,
omdat dat innerlijke stemmetje ergens onderweg is stilgevallen.
De vraag die onder alles ligt: Wat wil ik echt?
Elke coach weet: uiteindelijk draait het hier altijd om.
De vraag die onder alle levensvragen schuilgaat is:
Wat wil ik écht in mijn leven?
Maar hoe weet je dat, als je het jezelf al jaren niet meer hebt afgevraagd?
We worden ouder, krijgen kinderen, bouwen een leven op vol verplichtingen en verantwoordelijkheden.
Tot op een dag de stilte inbreekt, meestal ergens halverwege ons leven.
De kinderen gaan hun eigen weg, er komt wat meer ruimte… en ineens is daar de vraag:
“Wat wil ík echt en wat wil ik nu nog? Wat maakt mij echt blij?”
Waarom zou ik dat willen weten?
Dat is mijn lievelingsvraag.
Want wat levert het ons eigenlijk op, om te weten wat we écht willen?
Het antwoord lijkt simpel, geluk, richting, vervulling,
maar in wezen gaat het over iets veel diepers:
thuiskomen bij jezelf.
Als je weet wat je wilt,
weet je ook wat je niet meer hoeft.
Je stopt met pleasen, vergelijken, compenseren.
Je hoeft niet langer te leven op automatische piloot.
Weten wat je wilt brengt helderheid,
rust, focus en vooral vrijheid.
De vrijheid om keuzes te maken die kloppen,
ook als ze niet logisch lijken voor de buitenwereld.
Want ze zijn wél waar voor jou.
De stem van het ego of de roep van het hart
Sommigen raken verstrikt in het ego-antwoord:
de zogenaamde midlifecrisis vol haast, bewijsdrang en het gevoel
dat er nog van alles moet gebeuren “voordat het te laat is”.
Alsof jong blijven hetzelfde is als levend blijven.
Maar dat is niet wat je écht wilt.
Dat is de stem van iets dat bang is om stil te vallen.
De echte antwoorden komen pas als je durft te vertragen.
Als je kiest voor stilte.
Zonder afleiding, zonder muziek, zonder apps die je begeleiden.
Alleen jij, met jezelf.
Daar, in dat stille midden,
ontstaat ruimte.
En in die ruimte gaat het hart spreken.
Het is ook de plek waar je afscheid neemt,
van wat ooit was, van de jongere versie van jezelf,
van de vanzelfsprekendheid van een lichaam dat altijd meewerkt,
van de illusie dat alles nog kan.
Dat is geen verlies, maar een doorgang.
Een overgang naar de herfst van het leven,
waar rijpheid, wijsheid en mildheid groeien uit wat je durft los te laten.
Pas als je accepteert dat jong zijn nu bij de volgende generatie hoort,
komt er rust.
De roep van het hart klinkt dan niet meer als een schreeuw,
maar als een zachte fluistering die zegt:
“Dit ben ik. Dit is genoeg.”
Rust vinden begint met vertragen
We vinden de antwoorden op wat wil ik echt niet in meer doen,
maar in minder moeten.
Niet in harder werken, maar in zachter luisteren.
Rust vinden is geen luxe, het is een levensvoorwaarde.
Daarom geloof ik dat het zo belangrijk is om minstens één keer per jaar op retreat te gaan,
om te herademen, te luisteren, en jezelf te hervinden.
Een retreat helpt je vertragen, zodat je weer contact maakt met dat stille weten in jezelf.
Ontspandinsdag jouw wekelijkse pauze
En ook in het dagelijks leven kun je dat moment van stilte creëren.
Daarom heb ik de Ontspandinsdag in het leven geroepen:
een wekelijkse avond waarop je niets hoeft.
Een moment om stil te worden, te voelen en te zijn.
Niet omdat het moet,
maar omdat het mag.
Want één keer per jaar op retreat gaan is als een APK voor je ziel
een grote beurt die nodig is om opnieuw te verbinden met jezelf.
Maar alleen dat is niet genoeg.
Ook in je dagelijks leven is het belangrijk om kleine rustmomenten in te bouwen,
waarin je even uit de versnelling stapt en tot stilstand komt.
Om weer te kunnen voelen waar je bent, wat je nodig hebt,
en simpelweg te zijn.
En kan dat niet mooier dan op een dinsdagavond?
Waarom dinsdag?
Omdat maandag de week opent,
woensdag haar breekt,
en vrijdag al naar het weekend ruikt.
Dinsdag is de vergeten dag
de perfecte dag om even stil te staan,
om te ademen,
om jezelf weer te horen.
Meer rust. Meer ruimte. Meer jij.
Me, myself and I.
Een kwartier dat alles verandert
omdat het je herinnert aan wat je al die tijd vergeten was:
wat jij echt wilt.
Lees meer over mijn SunnyMind Retreats of meld je aan voor de Ontspandinsdag
en geef jezelf de ruimte om te ademen, te voelen en weer te zijn wie je bent.
