Loslaten | Waarom het zo moeilijk is en hoe je het leert ervaren

Leestijd: 10 minuten

Loslaten

We zeggen het zo makkelijk.

Laat het los.

Maar als het echt zover is, blijkt het vaak één van de moeilijkste dingen die er is.

Niet omdat je niet begrijpt wat er moet gebeuren.

Je weet het vaak allang.

Je ziet het helder:

• dit past niet meer bij me;
• dit kost me energie;
• deze manier van reageren helpt me niet meer;
• deze verwachting mag ik loslaten.

En toch…

blijf je vasthouden.

Je blijft erover nadenken.
Je blijft dezelfde patronen herhalen.
Je blijft hopen dat iets verandert.
Of je probeert juist heel hard om het los te laten.

En misschien zit daar precies de paradox.

Loslaten kun je niet afdwingen.

Het begint vaak ergens anders: bij opmerken waar je nog vasthoudt.

Wat gebeurt er in je lichaam?

Waar ontstaat spanning?

Wat probeer je onder controle te houden?

En wat zou er gebeuren als je even niet hoeft op te lossen wat er nu is?

Daar begint voor mij de beweging van begrijpen naar voelen, ervaren en uiteindelijk anders kiezen.

Loslaten begint waar vasthouden zichtbaar wordt

Je kunt iets volledig begrijpen
en toch merken dat je het niet kunt loslaten.

Je weet dat iets niet meer bij je past.
Je begrijpt waar je patroon vandaan komt.
Je ziet wat je anders zou willen.

En toch blijft er iets aan je trekken.

Omdat begrijpen niet hetzelfde is als ervaren.

Loslaten speelt zich niet alleen af in je denken. Je kunt ook merken dat je lichaam reageert wanneer je iets probeert los te laten.

Je ademhaling verandert.
Je buik spant zich aan.
Je kaken houden vast.
Je schouders trekken omhoog.
Je lichaam wordt onrustig of juist zwaar.

Misschien merk je dat je automatisch weer gaat controleren, nadenken of vasthouden.

Niet omdat je dat bewust wilt.

Maar omdat een oude reactie nog actief kan zijn.

Daarom begint loslaten voor mij niet bij nóg beter begrijpen wat je zou moeten loslaten.

Het begint bij voelen waar je nog vasthoudt.

Wat gebeurt er in je lichaam wanneer je eraan denkt?

Waar ontstaat spanning?

Wat probeer je vast te houden?

En wat gebeurt er wanneer je daar even niets aan hoeft te veranderen?

Misschien ontstaat er dan langzaam iets meer ruimte.

Niet omdat je jezelf hebt gedwongen om los te laten.

Maar omdat je hebt leren ervaren wat er werkelijk gebeurt.

En precies daar begint de beweging van begrijpen naar voelen, ervaren en uiteindelijk loslaten.…
kan jij dat ook.

De natuur laat zien wat wij vergeten zijn

In de herfst laat de natuur los.

Bomen verliezen hun bladeren.

Niet omdat ze besluiten dat het anders moet.
Niet omdat ze twijfelen of het wel het juiste moment is.

Het is tijd.

Daarna komt de winter.

Een periode waarin de natuur zich terugtrekt. Waarin er aan de oppervlakte weinig lijkt te gebeuren, terwijl onder de grond processen doorgaan.

Daaruit ontstaat de voorbereiding op nieuw leven.

In de lente komt dat weer aan het licht en begint iets nieuws te groeien. In de zomer beweegt de energie naar buiten en mag alles volop aanwezig zijn. In de nazomer neemt die beweging weer af en ontstaat er ruimte om te oogsten, te ontvangen en opnieuw te aarden.

De natuur beweegt voortdurend tussen naar buiten gaan en naar binnen keren, tussen groeien en loslaten, tussen doen en rusten.

En toch proberen wij als mens vaak tegen die beweging in te leven.

We willen het hele jaar door doorgaan.

Groeien.
Presteren.
Creëren.
Doorgaan.

Alsof er geen moment mag komen waarop je iets niet meer hoeft vast te houden.

Misschien is juist dát wat we van de natuur kunnen leren:

niet alles hoeft altijd verder.

Wij doen vaak precies het tegenovergestelde

We voelen dat iets klaar is…

maar blijven het vasthouden.

Een relatie die veranderd is.
Een verwachting die niet uitkomt.
Een manier van werken die niet meer bij je past.
Een patroon waarvan je weet dat het je niet langer helpt.

Je weet het misschien allang.

En toch lukt het niet om werkelijk los te laten.

Omdat je controle wilt houden.

Omdat je wilt begrijpen wat er gebeurt.

Omdat niet weten ongemakkelijk voelt.

Of omdat een deel van jou nog steeds probeert vast te houden aan wat vertrouwd is.

En precies daar kan spanning ontstaan.

Je wilt vooruit, maar iets in jou blijft teruggrijpen naar wat bekend is.

Loslaten betekent niet één ding

Wat je probeert los te laten, is vaak niet één enkel ding.

Onder het vasthouden kunnen verschillende lagen meespelen:

• controle willen weten hoe iets afloopt;
• verwachtingen vasthouden aan hoe iets zou moeten zijn;
• oude patronen automatisch blijven reageren zoals je gewend bent;
• overtuigingen ideeën over jezelf, anderen of het leven die je moeilijk kunt loslaten;
• emoties gevoelens die nog steeds geraakt worden door wat er gebeurt.

Daarom kan loslaten zo ingewikkeld zijn.

Je kunt rationeel besluiten dat iets voorbij is en toch merken dat je lichaam, emoties of gedrag nog anders reageren.

Weten dat je wilt loslaten betekent nog niet dat je er al werkelijk ruimte voor hebt gemaakt.

Daarom begint loslaten voor mij niet bij jezelf dwingen om iets achter je te laten.

Het begint bij onderzoeken:

Wat houd ik eigenlijk nog vast?

En:

Wat gebeurt er in mij wanneer ik probeer het los te laten?

De valkuil: loslaten als nieuw project

We weten vaak precies wat we zouden moeten doen.

Loslaten.
Vertrouwen.
Ontspannen.
Accepteren.

Maar voor je het weet wordt ook dát een opdracht.

Dan ga je proberen om het goed te doen.

Je moet ontspannen.
Je moet vertrouwen.
Je moet het nu toch eindelijk loslaten.

En voor je het weet ben je opnieuw aan het controleren.

Zelfs loslaten kan een vorm van vasthouden worden.

Daarom hoef je jezelf niet te dwingen om los te laten.

Je kunt beginnen met opmerken.

Wat gebeurt er wanneer je niets probeert op te lossen?

Wat voel je wanneer je niet vooruit hoeft?

Wat gebeurt er wanneer je even niet weet hoe het verder moet?

Misschien ontstaat er dan iets wat je niet kunt afdwingen:

ruimte.

De innerlijke stem die wil begrijpen

Vaak komt er op zo’n moment iets op:

een stem die wil analyseren, oplossen en verklaren.

Die stem is niet verkeerd.

Misschien probeert hij je te helpen.

Je innerlijke inspecteur wil overzicht houden.
Hij wil begrijpen wat er gebeurt.
Voorkomen dat je fouten maakt.
Zorgen dat je grip houdt.

En dat kan heel nuttig zijn.

Maar wanneer die stem voortdurend het stuur overneemt, kan er iets anders naar de achtergrond verdwijnen:

de ervaring van het moment zelf.

Je blijft nadenken over wat je voelt, in plaats van werkelijk te ervaren wat er gebeurt.

Je zoekt naar een antwoord, terwijl je misschien nog helemaal niet hoeft te weten wat het antwoord is.

Niet-weten als ingang

Wat gebeurt er als je even stopt met zoeken?

Niet als techniek.

Niet omdat je niets meer wilt begrijpen.

Maar als een andere beweging van aandacht.

Voel je voeten op de grond.

Merk je ademhaling op.

Voel hoe je lichaam op dit moment aanwezig is.

Je hoeft niets te veranderen.

Je hoeft niets op te lossen.

En misschien ontstaat er dan iets eenvoudigs:

ik weet het niet.

Niet als probleem.

Maar als ruimte.

Want wanneer je niet meteen hoeft te weten wat iets betekent, kan er ruimte ontstaan om te ervaren wat er werkelijk gebeurt.

Van reageren naar aanwezig blijven

De echte verschuiving kan klein zijn.

Niet direct meegaan in iedere gedachte of ieder gevoel, maar even blijven bij het moment vóór je reageert.

Een ademhaling.

Een kleine pauze.

Een moment van voelen.

Daar ontstaat keuze.

Je hoeft niet automatisch te doen wat je altijd doet.

Je kunt eerst ervaren wat er gebeurt en daarna bepalen wat je ermee wilt doen.

Misschien verandert er niets.

Misschien wordt juist duidelijker wat je nodig hebt.

En misschien merk je dat iets waar je al die tijd tegen vocht, minder aandacht nodig heeft zodra je stopt met het voortdurend proberen op te lossen.

Niet forceren.
Niet controleren.
Niet wegduwen.

Maar aanwezig blijven bij wat er is.

Daar kan loslaten beginnen.
Zonder controle.

Loslaten is niet iets doen

Loslaten betekent niet dat je minder doet.

Het betekent soms dat je minder probeert te veranderen.

Niet alles oplossen.
Niet alles begrijpen.
Niet meteen een andere uitkomst willen.

Maar aanwezig blijven bij wat er is.

En juist daar wordt het lichaam belangrijk.

De ingang is je lichaam

Loslaten begint voor mij niet alleen bij inzicht.

Je kunt begrijpen dat iets voorbij is en toch merken dat je er nog spanning bij voelt.

Je kunt weten dat je een patroon wilt doorbreken en toch automatisch hetzelfde blijven doen.

Daarom is het lichaam een belangrijke ingang.

Niet omdat alles wat je hebt meegemaakt letterlijk in je lichaam ligt opgeslagen.

Maar omdat je lichaam voortdurend laat zien hoe jij iets ervaart.

In je ademhaling.
In je spierspanning.
In je houding.
In je beweging.
In de manier waarop je aanwezig bent.

Daar kun je informatie opmerken die je niet altijd bewust onder woorden brengt.

Waar merk je dat?

Dat verschilt per persoon en per situatie.

Misschien merk je dat je ademhaling oppervlakkiger wordt wanneer iets spannend is.

Misschien span je je buik, kaken of schouders aan.

Misschien word je onrustig en wil je bewegen.

Of je wordt juist zwaar, stil of teruggetrokken.

Er is geen vaste plek waar een bepaalde emotie of ervaring moet zitten.

Jouw lichaam geeft informatie. Jij kunt onderzoeken wat die informatie voor jou betekent.

Je hoeft niets weg te halen

Je lichaam is niet iets wat gerepareerd of leeggemaakt hoeft te worden.

Je hoeft geen spanning weg te krijgen voordat je verder kunt.

Je kunt beginnen met opmerken.

Wat voel ik?

Waar voel ik het?

Wat gebeurt er wanneer ik er mijn aandacht bij houd?

Wordt het sterker?

Verandert het?

Ontstaat er ruimte?

Of merk ik juist dat ik er iets van wil maken?

Ook dat is informatie.

Daarom is inzicht alleen niet altijd genoeg

Je kunt volledig begrijpen:

• waarom je reageert zoals je reageert;
• waar een patroon vandaan komt;
• wat je anders zou willen;
• wat je eigenlijk zou willen loslaten.

En toch kan het gebeuren dat je op het moment zelf weer automatisch reageert.

Niet omdat je inzicht verkeerd is.

Maar omdat weten en ervaren verschillende dingen zijn.

Wanneer je leert herkennen wat er in je lichaam gebeurt terwijl een patroon actief wordt, kun je het eerder opmerken.

En juist daar ontstaat ruimte.

Wat gebeurt er wanneer je naar je lichaam gaat?

Je hoeft niets bijzonders te doen.

Je kunt simpelweg even stoppen.

Je voeten voelen op de grond.

Je ademhaling opmerken.

Voelen hoe je zit of staat.

Je aandacht brengen naar wat er op dit moment werkelijk gebeurt.

Misschien verandert je ademhaling.

Misschien ontspant ergens een spier.

Misschien wordt juist duidelijk hoeveel spanning je vasthoudt.

Misschien gebeurt er helemaal niets.

Ook dat hoeft niet opgelost te worden.

Het gaat niet om het bereiken van een bepaalde lichamelijke toestand.

Het gaat om aanwezig kunnen blijven bij je ervaring.

Van automatisch reageren naar bewust kiezen

Wanneer je eerder opmerkt wat er gebeurt, ontstaat er een kleine pauze.

Je merkt:

Daar is mijn oude reactie.

Je hoeft er niet onmiddellijk naar te handelen.

Je kunt voelen.

Ademen.

Even blijven.

En daarna kiezen.

Niet van overleven naar voelen.
Niet van begrijpen naar voelen.

Maar van automatisch reageren naar bewust ervaren en kiezen.

Dat is voor mij de verschuiving waar loslaten over gaat.

Daarom werken we met het lichaam

In mijn sessies en retreats werken we daarom niet alleen met praten en inzicht.

Afhankelijk van wat er speelt, kunnen ademhaling, beweging, klank en lichaamsbewustzijn verschillende ingangen bieden.

Adem kan je helpen om op te merken hoe je spanning en ontspanning ervaart.

Beweging kan zichtbaar maken wat er gebeurt wanneer je iets tegenhoudt of juist ruimte geeft.

Klank en stem kunnen je uitnodigen om anders te ervaren en te uiten.

Lichaamsbewustzijn helpt je om eerder op te merken wat er in je gebeurt.

Het zijn geen technieken die je goed moet uitvoeren.

Het zijn ingangen naar ervaring.

Want uiteindelijk gaat het niet om een methode.

Het gaat erom dat je steeds beter leert herkennen wat er in jou gebeurt en wat je daarmee wilt doen.

Loslaten is geen prestatie.

Het is niet iets wat je perfect hoeft te kunnen.

Soms begint het juist op het moment waarop je stopt met proberen het loslaten voor elkaar te krijgen.

Niet forceren.
Niet controleren.
Niet wegduwen.

Maar voelen wat er is.

En van daaruit ruimte laten ontstaan.

Want soms begint loslaten precies daar waar je ophoudt met vasthouden.

Oefening voor het loslaten van spanning in je bekkengebied

We houden spanning niet allemaal op dezelfde manier vast.

Maar je kunt wel merken dat je bekkengebied, heupen of onderrug gespannen of stijf aanvoelen. Soms beweeg je minder vrij dan je zou willen en merk je dat je jezelf onbewust inhoudt.

Beweging kan dan een mooie ingang zijn om weer meer ruimte en soepelheid te ervaren.

Daarom heb ik binnen mijn BodyMind-lessen een oefening ontwikkeld die is geïnspireerd op buikdans.

En juist dat vind ik er zo leuk aan.

We maken het niet zwaar.

We hoeven niet alles serieus te analyseren.

We gaan bewegen.

Met cirkels, heupbewegingen en kleine isolaties geef je je bekkengebied de ruimte om op een andere manier te bewegen. Je hoeft daarbij helemaal geen buikdanseres te zijn. Het gaat niet om de perfecte beweging, maar om ervaren wat er gebeurt wanneer je je bekken meer bewegingsvrijheid geeft.

Misschien voelt het in het begin wat onwennig.

Misschien moet je lachen.

Misschien merk je dat je veel meer spanning vasthoudt dan je dacht.

En misschien ontdek je juist hoe lekker het voelt om even niet zo serieus met jezelf bezig te zijn.

Dat is precies de bedoeling.

Want ook plezier, speelsheid en vrijheid zijn onderdeel van lichaamsbewustzijn.

B-Life Retreats: ruimte om dieper te gaan

In de B-Life Retreats gaat het niet alleen over even ontspannen.

Het gaat over onderzoeken wat je al langere tijd met je meedraagt.

Patronen die zich blijven herhalen.
Verwachtingen waar je aan blijft vasthouden.
De behoefte aan controle.
Of iets waarvan je ergens al weet dat het tijd is om het los te laten.

Niet alleen door erover te praten.

Maar door te ervaren wat er gebeurt wanneer je vertraagt, voelt en op een andere manier met jezelf en je patronen omgaat.

Want inzicht is waardevol. Maar wat je belijft, dat blijft.

Tijdens een B-Life Retreat op Sardinië stap je tijdelijk uit je gewone omgeving. Je krijgt de tijd en ruimte om te vertragen en je aandacht opnieuw te richten op wat er werkelijk in jou gebeurt.

Geen programma waarin je zoveel mogelijk kennis moet opdoen.

Geen lijst met dingen die je na afloop allemaal moet veranderen.

Wel coaching, lichaamsbewustzijn, ademhaling, beweging, klank, natuur en de vijf elementen als verschillende ingangen naar ervaring.

Je onderzoekt wat je tegenhoudt.

Je ervaart wat er verandert wanneer je iets anders probeert.

En je krijgt de tijd om nieuwe inzichten niet alleen te begrijpen, maar ook te belichamen en integreren.

Niet harder werken aan jezelf.
Maar dieper ervaren wat er in jou gebeurt.

Een B-Life Retreat is daarmee één van de manieren waarop je met loslaten en persoonlijke verandering kunt werken.
Maar anders leren ervaren wat er in jou gebeurt.

Ontdek de B-Life Retreats →

Lees ook mijn artkel: B-Life retreat: leven zoals je bent →

Veelgestelde vragen over loslaten

Wil je onderzoeken wat jij nog vasthoudt?

Misschien weet je allang dat iets mag veranderen.

Een patroon dat zich blijft herhalen.
Een behoefte aan controle.
Een verwachting waar je aan blijft vasthouden.
Een situatie waar je maar moeilijk afstand van kunt nemen.

Je begrijpt misschien precies wat er gebeurt.

Maar begrijpen alleen blijkt niet genoeg.

Dan kan het tijd zijn om niet nóg meer te analyseren, maar te ervaren wat er werkelijk in jou gebeurt.

In mijn individuele coaching werken we met wat zich op dit moment aandient. We onderzoeken je patronen, je reacties en wat je lichaam je daarin vertelt.

Niet om jezelf te veranderen in iemand anders.

Maar om steeds beter te herkennen wat van jou is, wat je hebt aangeleerd en waar je vanaf hier anders in wilt kiezen.

Van begrijpen naar voelen.
Van voelen naar ervaren.
Van ervaren naar integreren.