Leestijd: 10 minuten

Inleiding

Acceptatie klinkt eenvoudig. Maar hoe accepteer je iets wat je helemaal niet wilt voelen, denken of ervaren?

Misschien herken je het: je hebt een gedachte waar je niet blij mee bent en probeert hem zo snel mogelijk weg te krijgen. Je voelt verdriet, boosheid of spanning en gaat liever iets doen. Of je merkt dat je hoofd maar blijft doorgaan en denkt: ik moet hier gewoon overheen.

Ook ik heb lang geleerd om vooral door te gaan.

Ik ben opgevoed met uitdrukkingen als “niet lullen maar pellen”, “niet klagen maar dragen” en “bezig blijven, dan is het zo voorbij”.

Daar zit ook iets waardevols in. Doorzettingsvermogen is een kracht. Soms moet je gewoon iets doen waar je tegenop ziet. Je kunt jezelf door een moeilijke situatie heen helpen door je aandacht op iets anders te richten. Denk bijvoorbeeld aan een tandartsbezoek waar je liever niet aan denkt.

Maar er is een verschil tussen iets aankunnen en jezelf voortdurend voorbijgaan.

Want wat gebeurt er wanneer doorgaan niet langer een bewuste keuze is, maar de manier waarop je voorkomt dat je hoeft te voelen wat er werkelijk in je speelt?

Wanneer bereik je het punt waarop je niet meer hoeft te vechten tegen wat je denkt of voelt, maar eerst kunt erkennen: dit is wat er nu is?

Daar begint voor mij acceptatie.

Niet alles goedvinden.
Niet opgeven.
Niet passief worden.

Maar ruimte maken voor wat er op dit moment in jou gebeurt, zodat je vervolgens bewuster kunt kiezen wat je ermee wilt doen.

Als je er last van krijgt

Wanneer je begint met mediteren, merk je soms juist hoeveel er in je hoofd gebeurt.

Gedachten die je normaal gesproken misschien nauwelijks opmerkt, worden ineens zichtbaar. En wanneer je daar wat langer bij stilstaat, ontdek je soms dat je gedachten behoorlijk streng voor je kunnen zijn.

“Vind je jezelf weer zielig?”
“Nu is het wel genoeg geweest.”
“Dat mag je niet denken.”
“Als je dit doet, ben je gewoon niet goed genoeg.”

Je kunt daardoor voortdurend met jezelf in discussie zijn.

Je probeert het goed te doen.
Je vindt dat je anders zou moeten reageren.
Je probeert een gedachte weg te krijgen.
En vervolgens ontstaat er weer een nieuwe gedachte over die gedachte.

Zo kan je hoofd steeds harder gaan werken om iets wat er al is, alsnog te veranderen.

Acceptatie betekent dan niet dat je iedere gedachte moet geloven.

Het betekent dat je kunt opmerken: dit is de gedachte die er nu is.

Zonder jezelf ervoor te veroordelen. Zonder hem direct te hoeven oplossen.

Juist daar kan ruimte ontstaan.

Ruimte om milder naar jezelf te kijken en te ontdekken dat je niet iedere gedachte hoeft te volgen.

Daar raakt acceptatie aan zelfliefde: niet omdat je alles aan jezelf goed moet vinden, maar omdat je jezelf ook kunt leren ontmoeten zonder voortdurend te oordelen.

Acceptatie betekent niet dat alles goed is

Acceptatie betekent niet dat alles goed is zoals het is.

Je kunt iets moeilijk vinden, verdrietig zijn, boos worden of ergens last van hebben en tegelijkertijd erkennen dat dit is wat je op dit moment ervaart.

Erkennen is iets anders dan goedkeuren.

Wanneer een gedachte of gevoel opkomt, hebben we vaak de neiging om er zo snel mogelijk vanaf te willen. We willen het oplossen, wegduwen of veranderen.

Dat is begrijpelijk. Onze eerste reactie op pijn is vaak dat we willen dat die pijn stopt.

Maar wat gebeurt er wanneer je niet meteen probeert te veranderen wat je voelt?

Je kunt bijvoorbeeld merken: ik ben gespannen.
Of: ik ben verdrietig.
Of: ik heb de gedachte dat ik dit niet aankan.

Je hoeft daar niet meteen iets mee.

Je kunt er even bij blijven en nieuwsgierig onderzoeken wat er gebeurt.

Wat voel ik precies? Waar merk ik het in mijn lichaam? Welke gedachte komt erbij? En wat gebeurt er wanneer ik die gedachte niet hoef te geloven of weg te duwen?

Daar ontstaat ruimte.

Niet omdat het gevoel daardoor onmiddellijk verdwijnt, maar omdat je niet langer óók hoeft te vechten tegen het feit dat je het voelt.

En juist die tweede laag, dit mag ik niet voelen, dit moet weg, ik zou anders moeten zijn, kan veel extra spanning geven.

Acceptatie haalt die tweede strijd er gedeeltelijk tussenuit.

Je hoeft niet alles wat je voelt prettig te vinden. Je hoeft het alleen niet voortdurend te bestrijden.

Van daaruit ontstaat er ruimte om te onderzoeken wat je werkelijk nodig hebt en welke keuze je vervolgens wilt maken.

Acceptatie oefenen met meditatie

Meditatie is niet bedoeld om zo weinig mogelijk gedachten te hebben.

Het gaat ook niet om hoe lang je stil kunt zitten, hoeveel ademhalingen je kunt tellen of hoe rustig je uiteindelijk moet worden. Zodra meditatie een nieuwe prestatie wordt, ben je eigenlijk weer bezig met hetzelfde patroon: iets moet anders dan het nu is.

Misschien herken je dat.

Je gaat zitten om te mediteren en merkt dat je hoofd juist ontzettend druk is.

“Waarom word ik niet rustig?”
“Ik kan me helemaal niet concentreren.”
“Waarom blijven die gedachten maar komen?”

En voor je het weet, ben je niet alleen onrustig, maar ook bezig jezelf te beoordelen omdat je niet rustig genoeg bent.

Maar misschien hoeft er tijdens meditatie helemaal niets weg.

Ook een druk hoofd mag er zijn.

Je merkt een gedachte op. Je merkt dat je afdwaalt. Je brengt je aandacht rustig terug naar je ademhaling, je lichaam of het contact met de ondergrond.

Niet omdat je het verkeerd hebt gedaan.

Juist dát is de oefening.

Elke keer opnieuw opmerken wat er gebeurt en jezelf de ruimte geven om terug te keren.

Meditatie leert je daarmee niet om je gedachten uit te schakelen, maar om er anders mee om te gaan.

En dat kan uiteindelijk ook buiten je meditatie doorwerken: je hoeft niet iedere gedachte te volgen, niet ieder gevoel op te lossen en niet voortdurend iets aan jezelf te veranderen.

Je kunt aanwezig blijven bij wat er is en van daaruit opnieuw kiezen waar je je aandacht aan geeft.

Blijven oefenen met acceptatie

Acceptatie is geen eenmalig inzicht, maar iets wat je steeds opnieuw oefent.

Ook wanneer je hoofd druk is, je afdwaalt of tijdens het mediteren weinig rust ervaart. Dat betekent niet dat je het verkeerd doet. Het opmerken dát je bent afgedwaald, is juist onderdeel van de oefening.

Je hoeft je gedachten niet onder controle te krijgen.

Door steeds opnieuw aanwezig te zijn bij wat er is, ontstaat er ruimte om er anders mee om te gaan.

Niet door minder te voelen of te denken, maar door minder te vechten tegen wat je ervaart.

10 manieren om acceptatie te oefenen

Acceptatie ontstaat niet door één inzicht. Je oefent ermee in hoe je omgaat met je gedachten, gevoelens en lichamelijke reacties.

1. Mediteer

Merk op wat er in je opkomt zonder het meteen te willen veranderen. Dwaal je af? Breng je aandacht rustig terug.

2. Schrijf

Zet gedachten en gevoelens op papier. Niet om ze op te lossen, maar om zichtbaar te maken wat er in je speelt.

3. Adem bewust

Neem een paar rustige ademhalingen en merk op wat er in je lichaam gebeurt. Je hoeft niets te veranderen.

4. Wees minder streng voor jezelf

Merk op hoe je tegen jezelf praat. Zou je hetzelfde zeggen tegen iemand om wie je geeft?

5. Onderzoek een gedachte

Vraag jezelf niet alleen is dit waar?, maar ook: helpt deze gedachte mij op dit moment?

6. Zoek ondersteuning

Soms kom je verder wanneer iemand met je meekijkt. Coaching of therapie kan helpen om patronen en reacties beter te begrijpen.

7. Beweeg

Wandelen, yoga of andere rustige beweging kan je helpen om aandacht te geven aan wat er lichamelijk gebeurt.

8. Deel wat er speelt

Praat met iemand die je vertrouwt. Niet om meteen een oplossing te vinden, maar om niet alles alleen te hoeven dragen.

9. Sta stil bij wat je voelt

Neem gedurende de dag even pauze en vraag jezelf: Wat voel ik nu? Waar merk ik dat in mijn lichaam?

10. Erken wat er wél is

Kijk naast wat moeilijk is ook naar wat er goed gaat, waar je dankbaar voor bent of wat je op dit moment steun geeft.

Acceptatie is geen knop die je omzet. Het is een proces van steeds opnieuw opmerken, ruimte maken en kiezen hoe je ermee wilt omgaan.

Ook leren omgaan met je gedachten?

Misschien herken je het: blijven denken, analyseren en proberen controle te houden over wat er in je hoofd gebeurt.

Maar rust ontstaat niet altijd door meer controle.

Acceptatie betekent dat je kunt opmerken wat er in je gebeurt, zonder het direct te hoeven veranderen.

Tijdens een individueel coachingtraject of B-Life retreat op Sardinië kan dit onderdeel zijn van het proces. Met meditatie, lichaamsbewustzijn en persoonlijke begeleiding onderzoek je wat er werkelijk in je speelt en hoe je daar anders mee kunt omgaan.

Kleine oefening in acceptatie

Ga rustig zitten en voel hoe je lichaam de ondergrond raakt.

Breng je aandacht naar je ademhaling. Merk vervolgens op welke gedachten, gevoelens of lichamelijke sensaties er zijn.

Je hoeft niets te veranderen.

Alleen opmerken: dit is wat er nu is.

Wanneer je merkt dat je weer helemaal in een gedachte zit, breng je aandacht rustig terug naar je ademhaling of lichaam.

Doe dit een paar minuten.

Meer lezen

📖 Meditatie ontdek hoe meditatie je helpt om gedachten en gevoelens op te merken zonder er voortdurend tegen te vechten.

📖 Lichaamsbewustzijn leer herkennen wat er in je lichaam gebeurt en welke informatie je daaruit kunt halen.

📖 Stress ontdek hoe je stress eerder kunt herkennen en waarom herstel begint met luisteren naar jezelf.

📖 Zelfliefde over de manier waarop je met jezelf omgaat en waarom acceptatie daar een belangrijke rol in speelt.

📖 Mindfulness leer met meer aandacht aanwezig te zijn bij wat er in jou en om je heen gebeurt.

Veelgestelde vragen over acceptatie

Wil je verder met acceptatie?

Misschien merk je dat je heel goed begrijpt wat er in je hoofd gebeurt, maar dat je toch steeds in dezelfde patronen terechtkomt.

Dan kan het helpen om niet nóg meer te analyseren, maar samen te onderzoeken wat er werkelijk speelt en wat je nodig hebt om anders te kunnen kiezen.

Tijdens een individueel coachingtraject op Sardinië is daar alle ruimte voor.

Persoonlijk. Intensief. En volledig afgestemd op jou.