Trauma behandeling | Van oude pijn naar nieuwe kracht

Leestijd: 14 minuten.

Een trauma behandeling gaat voor mij verder dan begrijpen wat er is gebeurd. Het gaat er ook om opnieuw contact te maken met wat je lichaam, je gevoelens en je gedrag je vertellen.

Wanneer je iets ingrijpends hebt meegemaakt, kan een deel van jezelf zich afsluiten. Je kunt leren om bepaalde gevoelens niet meer te voelen, jezelf te beschermen of steeds op dezelfde manier te reageren zonder goed te begrijpen waarom.

Je kunt er veel over nadenken en rationeel begrijpen waar bepaald gedrag vandaan komt. Maar daarmee verandert niet altijd wat je daadwerkelijk ervaart.

Daarom speelt het lichaam voor mij een belangrijke rol bij trauma behandeling.

Je lichaam laat vaak zien wat je hoofd nog niet kan verklaren. In spanning, ademhaling, houding, beweging en automatische reacties kunnen patronen zichtbaar worden die je misschien al jarenlang met je meedraagt.

Trauma behandeling en heling

Voor mij betekent heling iets anders dan genezing van een ziekte.

Heling betekent: weer heel worden.

Dat betekent niet dat je het verleden ongedaan maakt. Het betekent dat je steeds meer kunt toelaten wat bij jou hoort, oude beschermingsmechanismen beter leert herkennen en opnieuw ruimte ervaart om te voelen, kiezen en leven.

Dat proces kan ook invloed hebben op hoe je je lichamelijk en emotioneel voelt.

In dit artikel leg ik uit hoe ik kijk naar trauma behandeling en heling, waarom het lichaam daarin zo belangrijk is en hoe lichaamsgericht werken onderdeel kan zijn van een proces van oude pijn naar nieuwe kracht.

Being traumatized is an illness of not feeling fully alive in the present.
Dr. Bessel van der Kolk

Wanneer spreek je van een trauma?

Een traumatische ervaring is een gebeurtenis die zo ingrijpend is dat je deze op dat moment niet goed kunt verwerken. Het kan gaan om een eenmalige gebeurtenis, maar ook om ervaringen die zich langere tijd hebben herhaald.

Denk bijvoorbeeld aan een ernstig ongeluk, geweld, misbruik, het plotselinge verlies van iemand die belangrijk voor je is of langdurige onveiligheid in je jeugd.

Maar niet iedereen reageert op een ingrijpende gebeurtenis op dezelfde manier. Wat voor de één traumatisch is, hoeft dat voor een ander niet te zijn.

De gevolgen kunnen bovendien heel verschillend zijn. Misschien ervaar je angst, verdriet, woede of machteloosheid. Maar het kan ook zijn dat je juist weinig voelt, jezelf afsluit, voortdurend alert bent of steeds opnieuw in bepaalde patronen terechtkomt.

Soms merk je pas jaren later dat een ervaring nog steeds invloed heeft op hoe je leeft, relaties aangaat, keuzes maakt of op situaties reageert.

Een trauma gaat daarom niet alleen over wat er is gebeurd, maar ook over wat die ervaring vandaag nog met je doet.

En juist daar begint voor mij de vraag naar trauma behandeling en heling.

Hoe weet je of een trauma nog doorwerkt?

Soms weet je precies welke gebeurtenis een grote impact op je heeft gehad. Je merkt dat je er nog regelmatig aan terugdenkt, bepaalde situaties vermijdt of sterke emoties ervaart wanneer iets je eraan herinnert.

Maar het kan ook veel subtieler zijn.

Zeker wanneer het gaat om ervaringen uit je vroege jeugd, weet je misschien helemaal niet meer wat er precies is gebeurd of hoeveel invloed bepaalde ervaringen op je hebben gehad. Toch kunnen ze later nog doorwerken in de manier waarop je reageert, relaties aangaat of jezelf beschermt.

Een beschermingsmechanisme kan je ooit geholpen hebben om met een situatie om te gaan. Maar wat vroeger nodig was, hoeft vandaag niet meer nodig te zijn.

Je kunt bijvoorbeeld merken dat je snel in de verdediging schiet, moeilijk grenzen stelt, voortdurend alert bent, jezelf wegcijfert of juist afstand houdt wanneer iets dichtbij komt.

Dat betekent niet automatisch dat je een trauma hebt. Maar het kan wel een aanwijzing zijn dat er iets in jou aandacht vraagt.

Daarom vind ik het belangrijker om niet alleen te kijken naar de vraag wat is er met mij gebeurd?, maar ook naar:

Wat gebeurt er nu in mij?
Hoe reageer ik op situaties?
Welke patronen blijven terugkomen?
En wat probeer ik daarmee te beschermen?

Door daar nieuwsgierig naar te worden, kun je steeds beter begrijpen waar je reacties vandaan komen en wat je vandaag werkelijk nodig hebt.

Ook gevoelens als schuld en schaamte kunnen daarin een rol spelen. Niet omdat deze gevoelens bewijzen dat er sprake is van trauma, maar omdat ze je iets kunnen vertellen over hoe je naar jezelf en naar wat er is gebeurd kijkt.

Trauma, slachtofferschap en verantwoordelijkheid

Trauma, slachtofferschap en verantwoordelijkheid

Wanneer je iets ingrijpends hebt meegemaakt, kan het gebeuren dat je jezelf lange tijd blijft zien vanuit wat je is overkomen. Dat is begrijpelijk. Je hebt misschien gevoelens van woede, verdriet, onmacht of wrok die nog steeds verbonden zijn met wat er is gebeurd.

Erkenning daarvan is belangrijk.

Je hoeft niet te doen alsof het niet is gebeurd. Je hoeft het niet kleiner te maken en je hoeft het gedrag van een ander niet goed te keuren.

Maar er komt ook een moment waarop je jezelf kunt afvragen: wil ik mijn leven blijven bepalen vanuit wat er toen is gebeurd?

Voor mij is vergeving daarin een noodzakelijke stap.

Niet om de ander vrij te spreken, maar om jezelf te bevrijden van de macht die de gebeurtenis nog over je heeft.

Op het moment dat iemand je iets aandoet, kan die persoon macht over je hebben. Maar daarna kan de verhouding veranderen. De dader heeft de daad gepleegd, maar jij kunt uiteindelijk de macht terugnemen door te bepalen wat je ermee doet.

Vergeving is voor mij één van de krachtigste manieren om dat te doen.

Het betekent niet dat je zegt dat het goed was.

Het betekent dat je de wrok, de behoefte aan vergelding en het steeds opnieuw vasthouden aan wat er had moeten gebeuren, niet langer mee wilt dragen.

Ook jezelf vergeven

Daarbij zit er voor mij nog een andere laag in vergeving: zelfvergeving.

Soms blijf je jarenlang hopen op een ander verleden.

Dat de ander alsnog begrijpt wat hij of zij heeft gedaan.
Dat iemand excuses maakt.
Dat je alsnog krijgt wat je toen nodig had.
Dat het verleden op de een of andere manier alsnog anders wordt.

Maar dat kan niet.

En zolang je blijft wachten op een verleden dat niet meer kan veranderen, houd je jezelf ook gevangen.

Misschien is het daarom niet alleen nodig om de ander te vergeven, maar ook om jezelf te vergeven voor de jaren waarin je bent blijven hopen, wachten, vasthouden of jezelf tekort hebt gedaan.

Je kunt het verleden niet veranderen. Maar je kunt wel besluiten dat je toekomst er niet langer door bepaald wordt.

Voor mij is dat de essentie van vergeving.

Niet vergeten.
Niet goedkeuren.
Niet doen alsof het niet is gebeurd.

Maar de macht terugnemen over je eigen leven en jezelf toestemming geven om verder te gaan.

Kenmerken van slachtofferschap

Slachtofferschap betekent niet dat je je aanstelt of dat wat je is overkomen niet werkelijk was.

Je kunt daadwerkelijk slachtoffer zijn geweest en tegelijkertijd merken dat je jezelf steeds opnieuw in die positie blijft ervaren.

Dat verschil is belangrijk.

Slachtofferschap kan een manier van kijken en reageren worden. Je ervaart weinig invloed op je eigen leven en verwacht misschien dat een ander iets moet veranderen voordat jij verder kunt.

Je kunt jezelf bijvoorbeeld herkennen in:

• steeds opnieuw vertellen wat een ander jou heeft aangedaan;
• het gevoel hebben dat je leven vooral wordt bepaald door wat anderen doen;
• moeite hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen keuzes;
• jezelf machteloos voelen, ook wanneer je wel degelijk invloed hebt;
• blijven wachten op excuses, erkenning of gerechtigheid;
• veel boosheid, wrok of behoefte aan vergelding ervaren;
• jezelf klein houden of ervan overtuigd zijn dat je niets kunt veranderen;
• anderen verantwoordelijk maken voor hoe jij je voelt;
• jezelf voortdurend vergelijken met wat anderen jou hebben aangedaan;
• moeite hebben om jezelf toestemming te geven om verder te gaan;
• soms vanuit machteloosheid omslaan naar boosheid, controle of dadergedrag.

Dat laatste is belangrijk. Slachtoffer- en dadergedrag kunnen in één persoon naast elkaar bestaan.

Je kunt je op het ene moment machteloos voelen en op een ander moment zelf vanuit boosheid, controle of agressie reageren. Daarmee ontstaat een patroon waarin je steeds tussen beide posities beweegt.

Het herkennen van slachtofferschap is daarom geen oordeel.

Het is juist een uitnodiging om te onderzoeken:

Waar ervaar ik nog machteloosheid?
Waar geef ik mijn verantwoordelijkheid uit handen?
Waar wacht ik nog op iets van een ander?
En waar kan ik vandaag zelf een andere keuze maken?

Zolang je blijft wachten tot iemand anders jouw verleden verandert, geef je ook een deel van je eigen kracht uit handen.

Verantwoordelijkheid nemen betekent niet dat je verantwoordelijk bent voor wat je is aangedaan. Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat je vanaf nu met je leven doet.

Daar begint voor mij de beweging van slachtofferschap naar vrijheid.

Mijn werkwijze bij dader- en slachtofferschap

Ik kijk bij trauma niet vanuit de eenvoudige tegenstelling van dader en slachtoffer.

Iemand kan slachtoffer zijn geweest van wat hem of haar is aangedaan en later zelf gedrag hebben ontwikkeld waardoor een ander slachtoffer wordt. Achter gedrag zit vaak een geschiedenis. Dat maakt het gedrag niet minder ernstig, maar het maakt iemand ook niet tot alleen maar dader of slecht mens.

Ik ben van mening dat veroordeling zelden helpt om werkelijk te veranderen.

Daarom kijk ik verder dan het label. Wat ligt er onder het gedrag? Welke ervaringen, overtuigingen, beschermingsmechanismen of onvervulde behoeften spelen mee? En hoe kan iemand verantwoordelijkheid nemen voor wat hij heeft gedaan én voor wat hij vanaf nu anders wil doen?

Voor mij begint daar de mogelijkheid tot verandering.

Niet door iemand vast te zetten in zijn verleden, maar door te blijven geloven in zijn vermogen om te groeien.

Waar komt de behoefte vandaan om gezien, erkend, geliefd of belangrijk te zijn? Wat heb je vroeger gemist? En waarom probeer je dat vandaag op een manier te krijgen die jezelf of een ander beschadigt?

Dat betekent niet dat het verleden het gedrag rechtvaardigt.

Het betekent dat je probeert te begrijpen wat er gebeurt, zodat je er niet langer automatisch door wordt gestuurd.

Systemisch werk en familieopstellingen kunnen daarbij soms een ingang bieden. Niet om een simpele oorzaak aan te wijzen, maar om zichtbaar te maken welke patronen, rollen en dynamieken iemand mogelijk met zich meedraagt.

Van daaruit kan een andere vraag ontstaan:

Wat kan ik mezelf als volwassene geven, zodat ik niet langer van een ander nodig heb wat ik vroeger heb gemist?

Daar ligt voor mij een belangrijk onderdeel van verantwoordelijkheid.

Niet blijven zoeken naar iemand die jouw leegte moet vullen.

Niet blijven wachten tot een ander je eindelijk ziet.

Maar leren herkennen wat je nodig hebt en daar zelf verantwoordelijkheid voor nemen.

Wat vroeger misschien buiten je macht lag, kan als volwassene opnieuw jouw verantwoordelijkheid worden.

Daarmee ontstaat ruimte om andere keuzes te maken.

Niet vanuit schuld of veroordeling, maar vanuit bewustwording en verantwoordelijkheid.

En dat is ook waarom ik geloof dat mijn manier van werken niet beperkt hoeft te zijn tot één soort cliënt. Of je jezelf vooral herkent als slachtoffer, als iemand die anderen pijn heeft gedaan, of merkt dat je tussen beide rollen heen en weer beweegt: uiteindelijk gaat het om dezelfde fundamentele vragen.

Wat is er gebeurd?
Wat doet het vandaag nog met je?
Wat is van jou?
En wat kun jij vanaf hier anders gaan doen?

Daar begint voor mij de beweging van last naar kracht.

Trauma behandeling: het lichaam in de hoofdrol

Toen ik een paar jaar geleden mijn module Cognitieve gedragstherapie afrondde, kwam ik opnieuw in aanraking met de manier waarop binnen de reguliere gezondheidszorg naar traumaverwerking wordt gekeken.

Ik merkte dat ik daar niet alles in vond wat ik zocht.

Ik wilde beter begrijpen waarom je iets rationeel kunt begrijpen en er toch steeds opnieuw op kunt reageren. Waarom je weet dat een bepaalde reactie je niet meer helpt, maar je lichaam toch iets anders lijkt te vertellen.

Daarom ben ik mij verder gaan verdiepen in trauma behandeling en lichaamsgericht werken. Onder andere het werk van Bessel van der Kolk en Peter Levine heeft mijn kijk hierop verder gevormd.

Steeds duidelijker werd voor mij dat trauma niet alleen iets is waar je over kunt praten of nadenken.

Je lichaam doet mee.

Spanning, ademhaling, houding, beweging, emoties en automatische reacties kunnen allemaal laten zien hoe ervaringen nog steeds in je doorwerken.

Dat is ook de reden waarom ik binnen mijn BodyMind-werk niet alleen kijk naar wat je hebt meegemaakt, maar vooral naar wat er vandaag in jou gebeurt.

Mijn 5 fases bij trauma behandeling

In mijn begeleiding werk ik met vijf opeenvolgende bewegingen. Het is geen vast protocol en niet iedereen doorloopt deze stappen op precies dezelfde manier.

Zie het eerder als een route van bewustwording naar integratie.

Ik heb hiervoor mijn eigen B-Life methodiek met verschillende eigen tools ontwikkeld die ik afhankelijk van de persoon en de situatie inzet.

1. Confrontatie

De eerste stap is vaak dat je je bewust wordt van gedrag, emoties of patronen die steeds terugkomen.

Je merkt bijvoorbeeld dat je steeds op dezelfde manier reageert, jezelf wegcijfert, controle probeert te houden of in relaties tegen dezelfde dingen aanloopt.

Soms ontstaat dit bewustzijn door een duidelijke gebeurtenis in je leven. Een bevalling, het verlies van iemand die belangrijk voor je is, het aangaan of verbreken van een relatie of een andere ingrijpende verandering kan ervoor zorgen dat oude patronen ineens zichtbaar worden.

Je kunt dan opeens denken:

Waarom reageer ik hier eigenlijk zo sterk op?

Dat kan confronterend zijn. Maar tegelijkertijd kan er ook opluchting ontstaan.

Puzzelstukjes vallen op hun plaats.

Je begint te begrijpen dat je reactie misschien niet alleen over het huidige moment gaat, maar ook verbonden kan zijn met eerdere ervaringen.

Dat bewustzijn is vaak het begin van verandering.

2. Een veilige basis

Voordat je diep naar pijnlijke ervaringen gaat kijken, is het belangrijk dat er voldoende veiligheid en draagkracht is.

Wanneer je langere tijd onder spanning hebt gestaan, kunnen er manieren zijn ontstaan om daarmee om te gaan. Misschien werk je voortdurend, zoek je afleiding, trek je je terug, controleer je alles of gebruik je iets om gevoelens niet te hoeven voelen.

Die patronen zijn niet zomaar ontstaan.

Ze hebben je op een bepaald moment waarschijnlijk geholpen om met iets om te gaan.

Maar wat ooit bescherming bood, kan later ook in de weg gaan staan.

Daarom kijk ik eerst naar de vraag:

Heb ik op dit moment voldoende basis om mezelf werkelijk te ontmoeten?

Binnen mijn BodyMind-werk gebruik ik hiervoor onder andere oefeningen rondom aarden, adem en lichaamsbewustzijn.

Niet om iets te forceren, maar om steeds beter te leren voelen: hier ben ik, dit is mijn lichaam en dit is wat er nu gebeurt.

3. Je verhaal vertellen

Wat je hebt meegemaakt, hoeft niet meteen volledig verklaard of opgelost te worden.

Maar het kan belangrijk zijn om er woorden aan te geven.

Soms lukt dat aanvankelijk helemaal niet. Je weet misschien wel dat iets je heeft geraakt, maar kunt er moeilijk over praten. Of je merkt vooral spanning, emoties of lichamelijke reacties zonder precies te begrijpen waar ze vandaan komen.

Door je verhaal op jouw manier naar buiten te brengen, kan zichtbaar worden wat lange tijd op de achtergrond heeft meegespeeld.

Dat hoeft overigens niet alleen met woorden.

Je kunt schrijven, tekenen, schilderen, bewegen, muziek maken, zingen of op een andere manier uitdrukken wat er in jou leeft.

Daarom heb ik onder andere Het Levensschilderij en de Soundtrack van jouw leven ontwikkeld.

Het doel is niet om een perfect of compleet verhaal te maken.

Het gaat erom dat wat in jou leeft een vorm krijgt waarin je het kunt zien, ervaren en onderzoeken.

Wanneer iets zichtbaar wordt, kan er ook meer afstand ontstaan.

Niet omdat het verleden verandert.

Maar omdat jij er op een andere manier naar kunt gaan kijken.

4. Erkenning

Wanneer je steeds beter kunt voelen en verwoorden wat er in jou speelt, ontstaat ruimte voor erkenning.

Erkenning betekent niet dat je alles goedkeurt wat er is gebeurd.

Het betekent dat je kunt erkennen:

Dit is wat mij is overkomen. Dit heeft invloed op mij gehad. En dit is wat ik daar vandaag nog van meedraag.

Soms speelt familie hierin een belangrijke rol. Misschien zijn er gebeurtenissen waarover nooit is gesproken, rollen die binnen een gezin zijn ontstaan of patronen die van generatie op generatie lijken door te werken.

Je hoeft daarvoor niet altijd letterlijk met familieleden in gesprek.

Binnen mijn begeleiding kunnen familieopstellingen helpen om bepaalde verhoudingen, patronen en dynamieken zichtbaar en vooral ervaarbaar te maken.

Ook gebruik ik hiervoor mijn tool Het Levenspad.

Het gaat uiteindelijk niet om het aanwijzen van een schuldige.

Het gaat om begrijpen wat er is gebeurd, welke plek jij daarin hebt ingenomen en wat daarvan vandaag nog invloed heeft op de manier waarop je leeft.

5. De pijn voorbij

De laatste beweging gaat voor mij over iets wezenlijks:

van slachtoffer zijn naar verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven.

Dat betekent niet dat je verantwoordelijk bent voor wat jou is aangedaan.

Je mag eerst volledig erkennen dat iets jou pijn heeft gedaan. Je mag voelen dat je slachtoffer bent geweest van een situatie of van het gedrag van een ander.

Juist wanneer je jezelf dat werkelijk toestaat, kan er ruimte ontstaan om vervolgens te onderzoeken:

Wat is vanaf hier van mij?

Welke keuzes maak ik vandaag?
Welke patronen wil ik niet langer herhalen?
Waar geef ik mijn kracht nog weg?
Wat houd ik vast wat ik misschien mag loslaten?

Daar raakt trauma en heling voor mij aan hetzelfde thema als waar ik eerder over schreef bij slachtofferschap en verantwoordelijkheid.

Je hoeft het verleden niet goed te praten.

Je hoeft niet te vergeten wat er is gebeurd.

Maar je hoeft ook niet de rest van je leven door dat verleden geleefd te worden.

Je neemt verantwoordelijkheid voor wat van jou is en laat bij de ander wat van de ander is.

Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van heling.

Niet omdat de pijn nooit meer bestaat, maar omdat de pijn niet langer bepaalt wie jij bent, welke keuzes je maakt en hoe je jouw leven leeft.

Van last naar kracht

Wanneer je bereid bent je eigen donkerte aan te kijken, kan er iets veranderen.

Wat je lange tijd als een last hebt ervaren, kan onderdeel worden van je bewustzijn.

Je leert je patronen herkennen.
Je leert je lichaam verstaan.
Je ontdekt waar je jezelf beschermt.
Je leert onderscheid maken tussen wat van vroeger is en wat er vandaag werkelijk gebeurt.

En juist daar kan ruimte ontstaan voor iets nieuws.

Niet door te worden wie je had moeten zijn, maar door steeds meer te worden wie je werkelijk bent.

Dat is voor mij de beweging van trauma naar heling: van begrijpen naar ervaren, van ervaren naar integreren en uiteindelijk van last naar kracht.

De Put

Soms lijkt het alsof je steeds dieper in de put raakt. Zo ver dat je op een gegeven moment alleen nog maar de bodem kunt voelen en geen uitweg meer ziet. Ook wel “Hit rock bottom” genoemd.

Je kunt die spreekwoordelijke put ook zien als een beeld voor wat er diep in jezelf kan zijn weggestopt.

Alles wat je op een bepaald moment niet kon voelen, begrijpen of verwerken, kan naar de achtergrond verdwijnen. Niet omdat het daarmee weg is, maar omdat je een manier hebt gevonden om ermee om te gaan.

Tot je lichaam signalen begint te geven.

Een spanning die steeds terugkomt. Een reactie die je niet goed begrijpt. Een gevoel dat ineens veel sterker is dan de situatie lijkt te verklaren.

Het kan zijn alsof er vanuit die put iets omhoogkomt dat gezien wil worden.

Bij trauma behandeling vind ik het belangrijk om niet meteen de hele put leeg te willen halen.

Je hoeft niet alles tegelijk te onderzoeken. Juist door aandacht te geven aan wat zich op dit moment aandient, kun je stap voor stap ontdekken wat eronder ligt.

Een stukje wordt zichtbaar.
Je kijkt ernaar.
Je voelt wat het met je doet.
En daarna kan het weer even rusten.

Zo ruim je als het ware stukje voor stukje op.

Dat hoeft niet snel.

Sterker nog: te snel gaan kan ervoor zorgen dat je overspoeld raakt en het gevoel krijgt dat je de controle verliest.

Daarom gaat traumaverwerking voor mij niet over zo diep mogelijk graven.

Het gaat over steeds opnieuw kunnen voelen wat zich aandient, zonder jezelf daarin kwijt te raken.

Laag voor laag. Stap voor stap. Precies zoveel als je op dat moment kunt dragen.

Praten over het trauma

Het steeds opnieuw vertellen van je verhaal helpt niet bij het transformeren van trauma.

Sterker nog: wanneer je steeds opnieuw vertelt wat er is gebeurd, bevestig je telkens opnieuw jouw versie van het verhaal. Hoe jij het hebt ervaren, wat de ander heeft gedaan en welke betekenis je eraan hebt gegeven.

Zo kan je steeds verder verstrikt raken in je eigen verhaal.

En wanneer je vastzit in één verhaal, is er weinig ruimte voor een andere invalshoek.

Juist die ruimte is nodig om trauma te transformeren van last naar kracht.

Daarom vraag ik je bij traumaverwerking niet om uitgebreid te vertellen wat er allemaal is gebeurd. Ik ben veel nieuwsgieriger naar wat er vandaag in jou gebeurt.

Hoe reageer je?
Wat voel je?
Wat gebeurt er in je lichaam?
Welke patronen herhalen zich?

Van daaruit kan ruimte ontstaan voor andere inzichten, een ander perspectief en een andere manier van kijken naar jezelf en wat je hebt meegemaakt.

Dat betekent niet dat jouw ervaring niet serieus wordt genomen. Wat er is gebeurd, mag er zijn. Maar jouw kijk daarop hoeft niet de enige manier te blijven waarop je ernaar kijkt.

Trauma transformeren vraagt ruimte. Ruimte om anders te kijken, anders te ervaren en uiteindelijk andere keuzes te kunnen maken.

Het lichaam als ingang

Daarom speelt het lichaam een belangrijke rol in mijn manier van werken.

Je lichaam reageert voortdurend op wat er in je gebeurt. In je ademhaling, spierspanning, houding, beweging en automatische reacties kunnen patronen zichtbaar worden die je met alleen praten misschien niet opmerkt.

Waar ontstaat spanning?
Waar houd je iets tegen?
Waar trek je je terug?
Wat gebeurt er wanneer je iets anders probeert?

Het lichaam geeft daarmee informatie die verder gaat dan het verhaal dat je jezelf vertelt.

En juist die informatie kan helpen om iets op een andere manier te ervaren.

Gevoelens mogen er zijn

Dat betekent overigens niet dat je gevoelens moet wegdrukken.

Wanneer je emoties voortdurend probeert te onderdrukken, kunnen ze zich op andere manieren blijven uiten. In spanning, lichamelijke reacties, automatische gedragspatronen of klachten waarvan je niet direct begrijpt waar ze vandaan komen.

Het doel is daarom niet om minder te voelen.

Het gaat erom dat je kunt voelen zonder dat je gevoel of je oude patroon bepaalt hoe je moet reageren.

Wanneer je jezelf afsluit voor wat je niet wilt voelen, kan uiteindelijk ook je vermogen om plezier, liefde, enthousiasme of verbinding te ervaren kleiner worden.

Je beschermt jezelf dan niet alleen tegen pijn, maar ook tegen een deel van het leven.

Ruimte voor verandering

Trauma behandeling gaat voor mij daarom niet over het steeds beter leren vertellen van wat er is gebeurd.

Het gaat over ruimte creëren rondom je verhaal.

Ruimte om anders te kijken.
Ruimte om anders te ervaren.
Ruimte om andere keuzes te maken.

Want wanneer je perspectief verandert, ontstaan er mogelijkheden die je vanuit je oude verhaal misschien niet kon zien.

Dat is voor mij de beweging van trauma en heling:

van vastzitten in je verhaal naar ruimte voor verandering.
Van last naar kracht.

Eduard koos voor trauma behandeling op Sardinië

Eduard liep steeds opnieuw tegen dezelfde patronen aan en had lange tijd het gevoel dat het leven hem vooral overkwam. Hij wist dat er iets moest veranderen, maar zag zichzelf niet meteen op een yogamatje zitten.

Toch besloot hij op Sardinië uit zijn comfortzone te stappen en te onderzoeken wat er werkelijk speelde.

Lees de ervaring van Eduard en ontdek hoe lichaamsgericht werken onderdeel werd van zijn traject.

Lees de ervaring van Eduard →

Trauma behandeling vanuit lichaamsgerichte therapie

Voor veel mensen is het spannend om opnieuw te gaan voelen.

Je bent misschien bang dat je weer pijn zult ervaren. Of dat emoties zo sterk worden dat je erin wordt meegesleept.

Dan lijkt wegdrukken soms de veiligste oplossing.

Liever niets voelen dan opnieuw overspoeld worden.

Met lichaamsgericht werken leer je juist stap voor stap weer contact te maken met wat er in je lichaam gebeurt.

Niet door alles tegelijk open te zetten, maar in jouw tempo.

Je leert steeds eerder herkennen wat je lichaam aangeeft. Waar ontstaat spanning? Wanneer verandert je ademhaling? Wat gebeurt er wanneer een emotie opkomt?

En misschien nog belangrijker: je leert ervaren dat een gevoel er kan zijn zonder dat je er automatisch naar hoeft te handelen.

Een emotie komt op, je voelt haar en je ontdekt dat je niet hoeft te worden meegesleept.

Door dat steeds opnieuw te ervaren, kan je vertrouwen in jezelf en je eigen draagkracht groeien.

Dat is een belangrijk onderdeel van mijn manier van werken bij trauma en heling.

Wanneer je veerkracht verminderd is, je sneller geïrriteerd raakt of merkt dat je minder goed kunt omgaan met wat er gebeurt, kan lichaamsgericht werken helpen om opnieuw contact te maken met je signalen en je draagkracht.

Je lichaam laat voortdurend zien hoe je op een situatie reageert. Spanning, ademhaling, houding en beweging kunnen informatie geven over wat er in jou gebeurt, ook wanneer je hoofd daar nog geen woorden voor heeft.

Daarom kan het lichaam een belangrijke ingang zijn voor traumatransformatie.

Het bekkengebied en spanning

Spanning kan zich op verschillende plekken in het lichaam uiten. Het bekken- en heupgebied is een gebied waar mensen bijvoorbeeld veel spanning kunnen vasthouden, zeker wanneer ze langere tijd onder druk hebben gestaan.

Daarom kan het waardevol zijn om ook hier aandacht aan te geven.

Niet om te veronderstellen dat een bepaalde spanning automatisch door trauma wordt veroorzaakt, maar om opnieuw te ontdekken hoe dit gebied voelt en beweegt.

Hoe vrij beweeg je je bekken?
Waar houd je spanning vast?
Kun je ontspannen zonder jezelf te forceren?

Door bewust te bewegen en te voelen, kun je opnieuw contact maken met dit deel van je lichaam.

Hieronder vind je een oefening voor je bekken en heupen om spanning te herkennen en ruimte in je beweging te ervaren.

Voor wie is trauma behandeling?

Trauma behandeling is relevant voor iedereen die merkt dat het leven meer energie kost dan vroeger.

Misschien lukt het je steeds moeilijker om jezelf staande te houden. Je veerkracht is verminderd, je bent sneller geïrriteerd of voortdurend gespannen. Misschien heb je het gevoel dat er steeds energie wegsijpelt, zonder dat je precies begrijpt waar die blijft.

Of je merkt dat er iets ontbreekt.

Je functioneert. Je doet wat je moet doen. Maar ergens voelt het alsof je niet meer helemaal leeft zoals je zou willen.

Misschien weet je dat je oude pijn met je meedraagt. Misschien heb je juist geen idee waar het vandaan komt.

Je hoeft niet precies te weten wat er aan de hand is om te onderzoeken wat er in jou gebeurt.

Peter wilde weer leven

Peter kwam bij me met een heel duidelijke vraag.

Hij wilde het leven weer voelen.

Na de plotselinge dood van zijn vrouw was hij doorgegaan met zijn leven. Hij deed wat nodig was en functioneerde, maar van binnen was er iets veranderd.

Hij voelde niet meer.

Zijn leven was een automatisme geworden.

Peter koos voor een intensief individueel coachingtraject op Sardinië. Tijdens het traject ontdekte hij steeds meer wat er in zijn lichaam gebeurde.

Zijn lichaam werd als het ware weer wakker.

Hij ging opnieuw voelen, waarnemen en zijn zintuigen bewuster gebruiken. Langzaam kwam er weer meer verbinding met het leven dat hij zo lang op afstand had gehouden.

Niet door zijn verdriet weg te nemen, maar door opnieuw te leren voelen.

Lees de ervaring van Peter →

Zodat je het leven weer echt kunt voelen

Daar gaat het uiteindelijk om.

Niet alleen dat je minder gespannen bent, beter met anderen kunt omgaan of beter voor jezelf zorgt. Het gaat erom dat je jezelf steeds meer kunt bevrijden van gevoelens en patronen die je beperken, zodat er weer ruimte komt om werkelijk te leven.

Tijdens het proces leer je:

• je weer veilig te voelen en vertrouwen op te bouwen;
• bewuster en vrijer met anderen om te gaan;
• je zelfbeeld te versterken;
• meer met aandacht aanwezig te zijn;
• beter voor jezelf te zorgen;
• je eigen grenzen en behoeften beter te herkennen.

Zodat je niet alleen functioneert, maar weer kunt voelen, ervaren en genieten.

Weer plezier kunnen hebben.
Weer verbinding kunnen voelen.
Weer nieuwsgierig kunnen zijn naar het leven.

Van overleven naar werkelijk leven.
Van last naar kracht.

Trauma behandeling op Sardinië

Ben jij er echt klaar voor?

En ben je er ook echt klaar mee?

Dat zijn misschien wel de belangrijkste vragen die je jezelf kunt stellen.

Niet of je precies weet wat er moet veranderen. Maar of je bereid bent om een andere keuze te maken.

Om niet langer vast te blijven zitten in wat er is gebeurd. Om verantwoordelijkheid te nemen voor wat jij vanaf nu met je leven wilt doen.

Dat betekent niet dat je verantwoordelijk bent voor wat jou is aangedaan. Wel dat je uiteindelijk kunt kiezen om niet langer door het verleden te laten bepalen hoe je vandaag en morgen leeft.

Je kunt het verleden niet veranderen.

Maar je kunt wel veranderen wat het verleden nog bepaalt in jouw leven.

Trauma retraite op Sardinië

Wil je weten hoe ik op Sardinië werk met trauma, lichaamsbewustzijn en heling?

Op de pagina over trauma retraite lees je meer over mijn manier van werken, wat je tijdens een traject kunt verwachten en voor wie deze vorm van begeleiding geschikt is.

Misschien is dit het moment om niet langer alleen te begrijpen wat er met je is gebeurd, maar te onderzoeken wat er nodig is om weer verder te kunnen.

Ontdek de trauma retraite op Sardinië →

Meer lezen over trauma behandeling

Wil je je verder verdiepen in trauma, lichaamsbewustzijn en de manier waarop oude patronen kunnen doorwerken?

Verdieping:

📖 Trauma en het lichaam
Ontdek waarom je lichaam een belangrijke ingang kan zijn bij het herkennen en transformeren van oude patronen.

📖 Jeugdtrauma verwerken als volwassene
Wanneer ervaringen uit je jeugd vandaag nog invloed hebben op hoe je voelt, reageert en relaties aangaat.

📖 Psychologische patronen
Leer eerder herkennen wat je lichaam je vertelt en welke signalen om aandacht vragen.

📖 Trauma coaching
van trauma naar eigen kracht.

Veelgestelde vragen over trauma behandeling

Wil je onderzoeken of dit bij je past?

Je hoeft niet vooraf precies te weten wat je nodig hebt.

Tijdens een vrijblijvend kennismakingsgesprek kunnen we samen kijken waar je tegenaan loopt en of mijn manier van werken bij jou past.